Η ιστορία μας
Το σπίτι ήταν αποθήκη ελαφρόπετρας, και μετά δεν ήταν τίποτα για πενήντα χρόνια
Ό,τι υπάρχει εδώ χτίστηκε για να κουβαλάει πέτρα. Κρατήσαμε τους τοίχους, τις καμάρες και τη θάλασσα, και δεν αλλάξαμε σχεδόν τίποτε άλλο.
Ο Φυροπόταμος φόρτωνε ελαφρόπετρα από το 1904 ως το κλείσιμο του λατομείου το 1961. Αυτό το κτίριο ήταν η αποθήκη: δύο μακριές θολωτές αίθουσες, μια καμάρα φόρτωσης κομμένη ως το νερό, και τίποτε άλλο, γιατί τίποτε άλλο δεν χρειαζόταν.
Έμεινε άδειο πενήντα επτά χρόνια. Η στέγη έφυγε το 1978. Όταν αγοράστηκε, το 2018, τρεις θόλοι είχαν πέσει και μια συκιά φύτρωνε μέσα από τον βόρειο τοίχο.
Τι κάναμε, και τι δεν κάναμε
Η ανακατασκευή πήρε είκοσι δύο μήνες και δύο αρχαιολόγους, ο ένας από τους οποίους σταμάτησε τα έργα έξι εβδομάδες για έναν τοίχο που τελικά ήταν του δέκατου ένατου αιώνα. Κάθε καμάρα που στεκόταν είναι η αυθεντική. Οι τρεις που είχαν πέσει ξαναχτίστηκαν με την ίδια πέτρα από δύο μαστόρους από τη Σίφνο, και φαίνεται ποιες είναι αν κοιτάξετε τους αρμούς.
Δεν προσθέσαμε ασανσέρ, αίθουσα συνεδρίων, ούτε τέταρτο όροφο. Δεκατέσσερα δωμάτια χωράει το κτίριο χωρίς να πειραχτούν οι θόλοι, άρα δεκατέσσερα υπάρχουν.
Η συκιά είναι ακόμη μέσα στον βόρειο τοίχο. Είναι αυτή στην αυλή, και κάνει σύκα τον Αύγουστο.
Μας ρωτούν ποιο είναι το concept. Δεν υπάρχει concept. Υπάρχει ένα κτίριο που ήταν ήδη εδώ, μια μαγείρισσα που είναι πολύ καλή, και έξι άνθρωποι που ζουν σε αυτό το νησί τον χειμώνα.
Το σπίτι σε αριθμούς
Ποιοι το κρατούν
Έξι άνθρωποι, οι τρεις γεννημένοι στο χωριό
Η Ελένη μαγειρεύει. Η Μαρία και η Ελένη — άλλη Ελένη — είναι το spa. Ο Στέλιος ψαρεύει και οδηγεί. Ο Γιάννης, που δεν είναι ο Γιάννης από τα θειωρυχεία, κρατάει το κτίριο όρθιο. Η Άννα κρατάει τη ρεσεψιόν και όλα τα υπόλοιπα.
Τον χειμώνα το ξενοδοχείο κλείνει και ο καθένας κάνει κάτι άλλο. Δεν το παρουσιάζουμε ως δυσκολία· έτσι δουλεύει ένα νησί πέντε χιλιάδων ανθρώπων.
Τι προσπαθούμε να μη γίνουμε
Έρχεται μια εκδοχή αυτού του νησιού με ελικοδρόμιο στον Αδάμαντα και beach club στη Φυριπλάκα, και δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα γι' αυτό. Αυτό που μπορούμε είναι να μείνουμε δεκατέσσερα δωμάτια, να κρατήσουμε τις τιμές εκεί που τις φτάνει ένας συνηθισμένος άνθρωπος τον Μάιο, και να συνεχίσουμε να αγοράζουμε από τους ίδιους έντεκα ανθρώπους.
Ξέρουμε ότι κάθε ξενοδοχείο λέει κάτι τέτοιο. Το δικό μας ελέγχεται: οι τιμές είναι στις σελίδες των δωματίων, δημόσια, για κάθε μήνα της σεζόν.