Αρμολογώντας τον τοίχο της βεράντας στο χέρι

Ο τοίχος κατά μήκος της δεύτερης βεράντας είναι ο αυθεντικός — χτισμένος χωρίς κονίαμα από κάποιον που πληρωνόταν με το μεροκάματο το 1907 και ήξερε ακριβώς τι έκανε. Ενενήντα χρόνια βροχής και έναν σεισμό αργότερα, περίπου το ένα τρίτο του είχε μετακινηθεί αρκετά ώστε να σταματήσουμε να αφήνουμε κόσμο να ακουμπάει πάνω του.

Ο Μανώλης και ο γιος του ήρθαν από τη Σίφνο τη δεύτερη εβδομάδα του Μαρτίου και έκαναν τέσσερις εβδομάδες για σαράντα μέτρα — που ακούγεται αργό ώσπου να το δεις. Κάθε πέτρα βγαίνει, γυρίζει στο χέρι, και ξαναμπαίνει στη μία θέση όπου κλειδώνει με τις διπλανές της. Δεν υπάρχει κόλλα ούτε οπλισμός. Ο τοίχος στέκει από την τριβή και από την κρίση ενός ανθρώπου που το κάνει αυτό από τα δεκατέσσερά του.

Ρωτήσαμε, προσεκτικά, αν θα ήταν πιο γρήγορο να αρμολογηθεί με ασβεστοκονίαμα. Ο Μανώλης είπε ότι θα ήταν, και ότι σε τριάντα χρόνια το κονίαμα θα ήταν αυτό που θα αστοχούσε, και ότι ο πατέρας του είχε ξαναχτίσει τοίχους αρμολογημένους στη δεκαετία του εξήντα που τώρα ήταν χειρότεροι από εκείνους που δεν τους είχε πειράξει κανείς.

Άρα: χωρίς κονίαμα. Κόστισε πάνω από το διπλάσιο μιας αρμολόγησης, τελείωσε, και θα ζήσει περισσότερο από το ξενοδοχείο.